Iemand
die aan ‘Body Dysmorphic Disorder’ (BDD) lijdt, is ervan overtuigd dat
er iets mis is met een deel of meerdere delen van het lichaam. Het is
een stoornis in de lichaamsbeleving.
·
Deze waanideeën kunnen al ontstaan in de kindertijd,
maar bij de meesten begint het in de puberteit.
Twee derde krijgt er voor het eerst tussen hun negende en drieentwintigste
last van.
·
Mensen met BDD zijn vaak geobsedeerd door een bepaald
uiterlijk kenmerk. Ze piekeren bijvoorbeeld voortdurend over hun neus,
hun lippen, hun huid, lichaams asymmetrie, hun haar of over te dik of
te dun zijn. Anderen valt doorgaans niets uitzonderlijks op. Het gaat
om ingebeelde lelijkheid.
·
De meeste mensen maken zich wel eens zorgen om hun uiterlijk,
maar iemand die lijdt aan ingebeelde lelijkheid, is er in gedachten
constant mee bezig. De persoon ervaart het lichaamsdeel als walgelijk
en afstotend. De persoon kan uren voor de spiegel staan om 'het gebrek'
weg te werken, durft zich vaak niet meer in gezelschap van mensen te
begeven, vergelijkt zich voortdurend met anderen of is continu op zoek
naar geruststelling. Het hele leven kan erdoor gekleurd worden.
· Hoeveel
mensen er last van hebben is niet precies bekend aangezien deze stoornis
als buitengewoon schaamtevol wordt ervaren. Als gevolg praat men er
niet over, zelfs niet als men hulp zoekt. Maar men schat het aantal
op ongeveer 1 tot 2 % van de mensen. Vaak leidt deze stoornis tot depressie.
· Voor
familileden kan een hele opgave zijn te leven met iemand met BDD. Iemand
geruststellen helpt namelijk niet. Bij naasten onstaat vaak een gevoel
van machteloosheid. Het is een ziekte, vergelijkbaar met anorexia en
dwangstoornissen.
· Als
je je in het bovenstaande herkent, zoek dan hulp. Het is heel moeilijk
dit probleem alleen op te lossen. Serotonine-heropname-remmers (anti-depressiva)
en cognitieve-gedragstherapie kunnen uitkomst bieden. Door de strijd
met deze ziekte aan te gaan kun je voorkomen dat je leven erdoor ontwricht
raakt.
Voor meer
informatie: bdd-info.nl